Zajęcia poranne: Rymowana gimnastyka dla smyka: Idę sobie tup ,tup, tup po kałużach chlup, chlup, chlup Za kałużą duży rów Hop i idę dzielnie znów. Wspinam się po drabinie Idę po cienkiej linie. schodzę po drabinie w dół i kłaniam się wszystkim wpół. Stoję prosto przy ścianie Ręce opieram na niej Pcham ścianę z całej siły Nie jestem dla niej miły. Mam ręce podniesione Wiruję w prawą stronę Teraz opuszczam ręce W lewą stronę się kręcę. Rymowanka „ Pięć paluszków” Pięć paluszków rączka ma, pięć paluszków rączka ma. Jedna robi pa, pa, pa, druga robi pa, pa, pa. Nóżka robi tup, tup, tup, nóżka robi tup, tup, tup. Teraz razem siup, siup, siup. Sekwencje „Guziki” – Zalącznik 14 (można wykorzystać guziki dostępne w domu) Modlitwa poranna: Błogosławiony Edmundzie proszę cię Bądź ze mną dziś przez cały dzień. Być blisko Boga wciąż mnie ucz, bo to najlepszy do Nieba klucz. Być dobrym dla wszystkich pomóż mi Będę Cię kochać –przyrzekam Ci. Wstaw się, by Bóg wysłuchał mnie W sprawach, o które modlę Ojcze nasz………, Zdrowaś Maryjo …….., Chwała Ojcu…….. Bł. Ojcze Edmundzie , módl się za nami. Przypomnienie wiadomości: Już wiemy czym są bajki, baśnie i legendy, czy pamiętasz co to jest bajka…a baśń…została nam jeszcze legenda…wspaniale, razem tak dużo się dowiedzieliśmy… dzisiaj poznamy bajkę napisaną współcześnie, bo jak wiesz ludzie nadal tworzą bajki… ciekawe czy tworzą baśnie i legendy… Czytanie baśni „Jacek, mucha i trzy smoki” W środku miasta stoi wieżowiec. Prawdziwy z niego drapacz chmur. Na samej górze, prawie w chmurach, mieszka Jacek. Z jego okna inne domy wyglądają jak klocki, samochody jak zabawki, a ludzie jak krasnoludki. Gdy Jackowi nie chce się bawić, przykleja nos do szyby i przygląda się światu. Do pokoju Jacka nagle wpadła mama. – Jacusiu, ubieraj się, dzwoniła babcia. Musimy do niej iść, bo słabo się poczuła. Ale Jacek dopiero przyszedł ze szkoły i nie chce mu się nigdzie wychodzić. – Idź, mamo, beze mnie, będzie szybciej. – Ale to oznacza, że zostaniesz sam… – Przecież to nie problem! – Jacek oburzył się, bo lubił, gdy nie było obok niego nikogo z dorosłych. Mógł wtedy robić, co chce, na przykład wleźć na taboret i ściągnąć z półki kryształową szkatułeczkę, w której mama trzyma przeróżne drobiazgi. – Wszystko będzie dobrze – zapewnił. (…) – No dobrze, ale nie dotykaj kuchenki ani gniazdek elektrycznych, niczego nie włączaj i nie otwieraj okna. – Mama wyliczyła wszystkie niebezpieczeństwa, jakie czyhają na małego chłopca pozostawionego bez opieki. – Dobrze, dobrze, przecież wiem.(…) Wreszcie zamknęły się drzwi i Jacek został sam. Jeszcze chwilę nasłuchiwał, a gdy stuknęły drzwi windy, odetchnął: – Uff, nareszcie. Miał wreszcie trochę czasu dla siebie. Już dawno planował zrobić kilka naukowych eksperymentów. Chciał sprawdzić, czy szkatułeczka przecieka, kiedy naleje się do niej wody. (…) Wszedł na stołek i zdjął z półki szkatułeczkę. Starał się bardzo, by jej nie upuścić. Udało się. Drobiazgi wysypał na parapet, a przy okazji zerknął za okno, żeby sprawdzić, jak daleko jest mama. Skręcała właśnie za róg kamienicy naprzeciwko. Dalej, za kamienicą, w domku jednorodzinnym mieszka babka Jacka. Za kamienicą jest też szkoła. Jacek lubił do niej chodzić. Dowiaduje się tam wielu ciekawych rzeczy. Choć wciąż jest mu mało. Tyle jeszcze chciałby wiedzieć. Na przykład, co to jest prąd i skąd się bierze? Co to znaczy, że płynie? Czy jest podobny do wody? A co sprawia, że woda dociera do ostatniego piętra? I dlaczego gaz płonie, gdy przytknąć do niego zapałkę? To tylko niektóre z pytań, jakie Jacek ciągle zadaje mamie i tacie.(..) No to do dzieła! Najpierw odkręcił kran i nalał do szkatułeczki wody. Okazało się, że nie przecieka. Ale co się stanie, gdy będzie mocno podgrzana? Jacek podszedł do pieca i zaczął kręcić pokrętłami, trochę w prawo, trochę w lewo. Coś zasyczało. To pewnie gaz. Teraz trzeba go zapalić. Jacek nie raz widział, jak robi to mama. Wystarczy tylko pstryknąć zapalnikiem. Pstryk, pstryk, pstryk. Nagle – brzdęk! Coś uderzyło w okno. Jacek odwrócił się przestraszony, ale po chwili odetchnął z ulgą. To tylko mucha. (…) Niemądra mucha! Jacek wzruszył ramionami na taki brak rozumu i już miał wznowić próby zapalenia gazu, ale nagle zobaczył nadlatującego ptaka i zrozumiał, o co chodzi musze. Usiłowała umknąć ptakowi, który na nią polował. Jacek sam nie wiedział dlaczego, ale żal mu się zrobiło muchy. Podszedł do okna, stuknął w szybę i odstraszył ptaka. – A sio! Napastnik odleciał, a Jacek mógł wrócić do doświadczeń. Miał ich jeszcze sporo do przeprowadzenia. Skoro włącznie gazu i podgrzanie wody nie powiodło się, postanowił spróbować z gniazdkami elektrycznymi. Są w nich dwie dziurki, które aż się proszą, by nalać do nich wody. Ciekawe czy woda wyleci z powrotem, czy przyłączy się do prądu i popłynie razem z nim. Jacek już naszykował lejek, ale akurat ten moment wybrała sobie mucha, by znów zastukać w szybę. Okazało się, że ptak wrócił. – Przez was eksperyment mi się nie powiedzie (…) Nie pozostało nic innego, jak wpuścić muchę do środka. Co prawda nie wolno otwierać okna i Jacek nigdy tego nie robił, ale teraz zaistniała wyjątkowa okoliczność. (…) Nacisnął klamkę, a ledwo okno się uchyliło, mucha wpadła do środka. Ale ptak niespodziewanie ruszył za nią. – Co to, to nie! – wrzasnął Jacek i machnął ręką, oby odpędzić zbója. Zapomniał, że ciągle trzyma w dłoni szkatułeczkę, a ona wyślizgnęła mu się o poleciała w ślad za ptakiem. – Dzięki! – sapnęła mucha, ale Jacek nie zwrócił na jej podziękowanie najmniejszej uwagi, bo z przerażeniem patrzył jak szkatułeczka szybuje w powietrzu, a potem leci w dół. (…) – I co ja teraz powiem mamie? – Jacek omal się nie popłakał – Powiesz, że ją upuściłeś, gdy odganiałeś potwora polującego na muchę – poradziła mucha, ale Jacek nie słuchał. (…) – Nie przejmuj się tak. Mamie trochę będzie żal, ale przeboleje stratę. Gorzej, jak i ty wylecisz. Dopiero w tym momencie Jacek zorientował się, że ktoś do niego cały czas gada. (…) – Wszystko widziałam! Jacek oniemiał. – Co widziałeś? – Gaz, prąd i woda. Widziałam Twoje doświadczenia. Użyła tonu, jakim zwykle mówi mama, gdy przyłapie Jacka na robieniu czegoś niedozwolonego. (…) – I tak nie rozumiesz tego, co robiłem. Tak naprawdę nie chciał być niegrzeczny. Mógłby nawet porozmawiać o eksperymentach, ale mówienie o nich z muchą wydawało się dziwne. –Rozumiem, rozumiem. I więcej na ten temat wiem niż ty. – Akurat! – Wykrzyknął Jacek. – A tak! Swego czasu byłam nauczycielką i słynęłam z tego, że doskonale nauczam.(…) Na przykład małą czarodziejkę uczyłam liczyć do trzech. Ciebie też mogę nauczyć. – Ja już umiem liczyć do trzech – obruszył się chłopiec. – Świetnie, więc opowiem ci o trzech smokach – zaproponowała.(…) – No dobrze, opowiadaj! – westchnął. – Chwila, chwila! Opowiem, ale najpierw musisz wykonać moje trzy polecenia.(…) – Wyłącz gaz. Czerwone kółeczko musi być na górze. Wyłączył. – Zakręć wodę, bo zaraz zacznie się wylewać na podłogę. Zakręcił. – Zamknij okno, bo zimno leci. Zamknął. (…) Mucha zaczęła swoją opowieść: – Zdarzyło się to wtedy, gdy byłam nauczycielką. (…) Mała czarodziejka mieszkała w mieście na końcu świata. Oprócz mnóstwa czarodziejów żyły tam trzy smoki. Jeden nazywał się Wodolej, drugi Prądokop, a trzeci Gazobuch. Wszystkie trzy były bardzo pożyteczne, ale też bardzo groźne. Potrafiły ziać ogniem, buchać dymem, trzaskać iskrami, tryskać strumieniami wody. Gdyby chciały, mógłyby spalić, zatopić i wysadzić w powietrze całe miasto. Mogłyby, ale nie chciały, bo były oswojone i żyły ze wszystkimi w przyjaźni. Każdy smok miał własną jaskinię: Wodolej przy źródełku, Prądokop pod wodospadem, a Gazobuch pod ziemią. Jaskinie były połączone z każdym domem w mieście i w zamian za pożywienie i dobre traktowanie smoki udostępniały mieszkańcom swoją moc. Dostarczały wodę, ogrzewały mieszkania i oświetlały ulice. Smoki miały więc ogromną moc i dlatego tylko dorosłym wolno je było wpuszczać do domów. Dzieci, które nie znały wszystkich zabezpieczających zaklęć, nie mogły tego robić. Każde dziecko jednak wiedziało, że trzeba na smoki uważać, bo są jednocześnie przyjazne i niebezpieczne. Tak więc musiałam nauczyć liczyć do trzech małą czarodziejkę (…) Właśnie odliczanie rozpoczęły kredki, gdy przypomniało mi się, że muszę pilnie wracać do domu. (…) Niepokoiłam się jednak, czy mogę zostawić czarodziejkę samą, ale ona przekonywała mnie, że jest duża, że nic jej nie grozi(…). Przestrzegłam ją więc jeszcze na odchodnym przed smokami i poleciałam do miasta. Tylko na chwilę. I wcale mnie nie było, gdy ona to zrobiła. Mucha zamilkła. – Co takiego zrobiła –zapytał Jacek zaciekawiony i zniecierpliwiony zbyt długą przerwą. Mucha westchnęła ciężko. – Otóż… nie posłuchała się. Postanowiła, że (…) policzy smoki. Wpuściła je do domu, mimo że wiedziała, że na nie trzeba uważać, i kazała im odliczyć do trzech. One jednak nie nawykły do słuchania małej czarodziejki i zaczęły ziać ogniem, strzelać iskrami i lać wodą. (…) Zanim wróciłam i wezwałam pomoc, Wodolej, Gazobuch i Prądokop zniszczyły pokój i o mało nie poraniły małej czarodziejki. Dobrze, że przyleciałam na czas , bo mogło wydarzyć się coś dużo, dużo gorszego. (…) Jacka nagle zaczęły palić policzki. Zaczerwienił się po same uszy, bo przypomniał sobie, co mówiła mama, gdy wychodziła do babci: „bardzo cię kocham i nie chciałabym, żeby stało się coś złego”. Ona też pewnie bardzo się zmartwi, gdy się dowie, jakie eksperymenty robił Jacuś. – A co się później stało z czarodziejką? – spytał zasmucony. – Oj, z tego co wiem, dość długo bała się trzech smoków i nie chciała zostawać sama w domu – westchnęła smętnie mucha.– Na szczęście w końcu przekonała się do nich, nauczyła się z nimi obchodzić i teraz nawet prowadzi szkołę tresury smoków dla najmłodszych. To prawdziwa specjalistka do spraw bezpieczeństwa. (…) – Jacusiu, wszystko w porządku? Nic ci się nie stało? Mama niespokojnie rozglądała się po mieszkaniu, jakby czuła, że coś się wydarzyło. (…) – Jak babcia?- spytał Jacek. – Wszystko dobrze. Podałam jej lekarstwo i już czuje się lepiej. A powiedz, co robiłeś, gdy mnie nie było? – Nic takiego – wydukał Jacek.– Rozmawiałem z muchą o trzech smokach. Mama się roześmiała. – To muchy potrafią mówić? – Ta potrafiła. I Jacek opowiedział o trzech smokach z czarodziejskiego miasta. Na mamie ta opowieść zrobiła wielkie wrażenie. – A wiesz, że u nas jest podobnie? Co prawda nie mamy smoków, ale prąd, gaz i woda to obłaskawione przez ludzi siły natury. Poprzez rury i przewody mają dostęp do każdego domu i każdego mieszkania. Gdy się z nimi ostrożnie obchodzić, to służą ludziom, ale pozostawione bez kontroli, stają się niebezpieczne. Dlatego dzieciom nie wolno ich dotykać. Jacek mądrze kiwał głową, ale dopiero po kolacji nie wytrzymał i przyznał się do wszystkiego:, że odkręcił kran i ruszał kurki od gazu, że próbował nalać wody do gniazdek elektrycznych, że otworzył okno i że pudełeczko spadło. – Oj, Jacku, Jacku. Nawet nie wiesz, coś narobił – zmartwiła się bardzo mama. I wcale nie chodziło jej o pudełeczko, które spadło z wysoka. – Wiem. Zachowałem się jak mała niemądra czarodziejka, która wpuściła do domu trzy smoki. Mama pokiwała smutno głową.. – Tylko ja miałem więcej szczęścia niż czarodziejka…– zauważył. – Dlatego obiecaj mi, że nie będziesz samodzielnie robił tych swoich doświadczeń(…) Jacuś przytaknął i mama przytuliła go mocno do siebie.(…) W środku miasta stoi wieżowiec. Prawdziwy z niego drapacz chmur. Na jego dachu siedzi mucha i przez lunetę przygląda się światu. Szuka dzieci, które siedzą same w domu i robią niebezpieczne doświadczenia. (Grażyna Bąkiewicz, Jacek, mucha i trzy smoki, w: Bezpieczna bajka, Warszawa 2011, „Nasza Księgarnia”) Rozmowa z dzieckiem na temat opowiadania. O co mama prosiła Jacka Jak zachował się Jacek Co myślisz o zachowaniu Jacka Jak się skończyła ta przygoda Co myślisz o smokach Godz. Anioł Pański o ustanie pandemii „Ilustrator” – pamiętasz ilustracje które oglądaliśmy do pierwszej polskiej baśni o sierotce Marysi, autorem tych ilustracji jest pan Jan Marcin Szancer, uważany za najlepszego z ilustratorów dziecięcych, ilustrator to artysta który do napisanego tekstu tworzy obraz. Jan Marcin Szancer był nie tylko ilustratorem książek dla dzieci to również polski grafik, przyjaciel i współpracownik Jana Brzechwy… a ty znasz wiersze Jana Brzechwy pamiętasz „Na straganie”, „Ryby, żaby i raki”. Obejrzyjmy teraz ilustracje Jana Marcina Szancera i zgadnijmy z jakich są baśni. Oglądanie ilustracji i rozpoznawanie baśni – Załącznik 15. „Moja baśń”- dziecko z pomocą rodzica tworzy książeczkę z pustymi kartkami, to będzie jego książeczka w niej wykona rysunki do wymyślonej przez siebie baśni, którą potem opowie domownikom. Zajęcia dodatkowe: Utrwalanie wiersza „Na straganie” – kliknij TUTAJ. Sekwencje – Załącznik 16. Załączniki do pobrania na cały tydzień zostały zamieszczone w poniedziałek.